We zijn weer een paar maanden verder in de tijd. Door de geboorte van número dos is de wereld – en deze blog – tijdelijk tot stilstand gekomen. Met hulp van een goede vriendin die tevens verloskundige is, maakte Tobias zijn entree in het allergezelligste ziekenhuis van Nederland: ’t Haga in Zoetermeer. Er ligt daar zelfs tapijt en de gordijntjes zijn gehaakt. Na de uitdrijving (bij ’t lezen van dit woord zie ik een man gehuld in een donker gewaad voor me die bij kaarslicht een exorcisme verzorgt; geen zorgen, zo heet een bevalling dus officieel heb ik geleerd) mochten we bijkomen onder de vleugels van de ouders die in theorie over voldoende ruimte beschikken om de asielcrisis op te lossen. We liepen elkaar niet in de weg.

De schemering viel en we bestudeerden met grote interesse de vigerende beleidsdocumenten van de Koninklijke Luchtvaart Maatschappij. Op pagina 467 werd duidelijk dat er zes weken na de geboorte weer gevlogen mag worden. Deze richtlijn nauwkeurig volgend, werd Tobias geen dag eerder en geen dag later – vergezeld door moeder en número uno – koninklijk vervoerd naar ons project in Calabrez. Ikzelf reed met de eigen vader, twee auto’s en een paardentrailer vol huisraad en gereedschap dezelfde richting op. Op de ring van Bordeaux was het bijna vijftig graden. En iets verder de naaldbossen in sta je voor je ’t merkt tussen de huizenhoge vlammen. Dan weet je meteen weer waarom Noord-Spanje de laatste jaren steeds aantrekkelijker wordt voor zowel immigrant als vakantieganger.

Bij aankomst in Calabrez troffen we een tiny house aan waarvan de keuken en badkamer al waren geplaatst en de elektra netjes weggewerkt. Een paar maanden terug twijfelde ik nog of we niet gewoon zelf de laatste afwerking zouden kunnen doen, levend vanuit caravan en tent op eigen terrein. Ik dank iedereen hartelijk die dit heeft afgeraden. De situatie zoals ’ie nu is op gang krijgen blijkt al meer dan voldoende uitdaging.

Ongetwijfeld ook vanwege de rustige start hier, is de baby bijzonder tevreden en geniet hij van alle aandacht. In Spanje is de looplijn van vrienden en toevallige passanten linea recta richting de draagzak waar meneertje zich het liefste in laat hangen. Wij vormen slechts het decor waarin de baby mag schitteren. De volgende update volgt sneller dan de vorige. Hasta luego!